Via het project 'Nieuwe Laden' van curatoren Esther en Ad van Rosmalen,
ontmoette ik in 2025 Rick van Strien.
Zó spannend: in het 'Ladekastproject' werd een ronde, witte keramische cirkel neergelegd, waarom een band met kleine ledlights. Eronder tarwebloem uit de keuken. Een buitenaards landschap ontstond. "How shall we greet the Sun?"
En zó spannend: een dikke horizontale streep etsinkt op een papier, 40 x 30 cm.,
die met een breed penseel in 8897 bewegingen naar beneden getrokken is -
performance van 12 tot 16 uur in PHŒBUS•Rotterdam, op 27 april 2025.

Solo expositie in PHŒBUS•Rotterdam, 15 maart, opening 15-17 uur, t/m 26 april 2026

Van 26-29 maart 2026, neemt Rick van Strien, met een werk deel aan de exposittie
'Z.t. / apocalyps / transitie', ART Rotterdam, Ahoy.

Rick van Strien
"Wat blijft er van het zelf over wanneer de constructie die het mogelijk maakt ophoudt onzichtbaar te zijn?"



- Prior to the Self


Het zelf is geen oorsprong. Het is een constructie die zichzelf als oorsprong ervaart zolang de constructie onzichtbaar blijft. De constructies die het zelf mogelijk maken, de eenheid van lichaam en geest, de doorgang tussen waarnemen en voelen, de grens tussen waarnemer en waargenomene, zijn geen gegeven. Ze hadden een mechanisme. Een mechanisme dat werkt produceert geen bewijs van zichzelf. Het wordt alleen zichtbaar op het moment dat het ophoudt te functioneren. Niet als storing. Als onthulling van wat altijd al de architectuur was.

Het systeem van zelfwaarneming en het systeem van zelfbehoud zijn hetzelfde systeem. Dat is de these die alle series samenbindt. Bekrachtiging is geen toevoeging aan waarneming maar haar voorwaarde, en die voorwaarde kan wegvallen terwijl de registratie intact blijft. Het instrument waarmee de geest zichzelf wil kennen maakt deel uit van wat verborgen moet blijven. In elk werk arriveert de informatie correct. Wat ontbreekt is de doorgang die registratie tot ervaring maakt, aanwezigheid tot bewoning maakt, kennis tot toegang maakt.

De werken zijn gemaakt van materialen die fixeren, stollen, bakken. Wat onomkeerbaar gefixeerd is, sluit de inhoud in zonder de mogelijkheid van latere toegang. De materiaallogica is geen metafoor. Ze is de these zelf: fixatie en bewoning zijn structurele tegengestelden, en het zelf bevindt zich altijd aan de kant van wat bewoond moet worden.